Nieuws

Speech nieuwjaarsreceptie Open Vld stad Brussel 2019




Dames en heren,

Mevrouw de voorzitter van de Raad van de Vlaamse Gemeenschapscommissie,
Beste Carla,
Dames en heren volksvertegenwoordiger,
Beste Khadija, Stefan en Franc,
Mevrouw de minister van staat,
Beste Annemie,
Mijnheer de voorzitter,
Beste Freddy,
Beste liberale vrienden,

Jullie zullen begrijpen dat ik niet lang wil stilstaan bij 2018. Want, ondanks de goede score van alle Open Vld kandidaten op de Brusselse MR Vld lijst, zijn we door de Changers van deze wereld uit het stadsbestuur gewipt. Is dat nu de verandering die de Brusselaar wilde?

Ik dacht dat ze de PS kwijt wilden. Onze kandidaten hebben werkelijk hun best gedaan. Ik zie Frederik Ceulemans, Dominique Verbesselt, Paula Raiglot, Olivier Auvray, Florent Baudewyns, Floriane Bonnier… ze hebben onze kleuren met trots en overtuiging verdedigd.

De Brusselaar kleurde hun bolletje bewust blauw. Open Vld veroverde in oktober 2018 opnieuw de harten van veel mensen. In Vlaanderen maar ook in Brussel. De analyses voor de Brusselse gemeenten halen de kranten niet altijd maar weet dat Open Vld in meerdere Brusselse gemeenten uitstekend scoorde.

Het Open Vld team in

1.         Vorst,
2.         Sint-Agatha-Berchem,
3.         Sint-Gillis,
4.         Sint-Joost,
5.         Sint-Lambrechts-Woluwe,
6.         Sint-Pieters-Woluwe,
7.         Oudergem,
8.         Elsene en
9.         Etterbeek is fors vooruit gegaan tegenover 2012.

Er zijn teveel kandidaten om op te noemen die hun vorige score verbeterden. We hebben ook veel nieuw verkozen gezichten zoals:

1.         Lamia Khan in Koekelberg,
2.         Alexander Billiet in Vorst,
3.         Mimi Crahay en Erik Vandenberghe in Ganshoren,
4.         Vincent Riga en Rudi Landeloos in Berchem en
5.         Kurt Deswert in St-Lambrechts-Woluwe.

We hebben nieuwe schepenen zoals Khadija Zamouri in Molenbeek. En een jongerenafdeling die blaakt van zelfvertrouwen.

Open Vld heeft dus sterke fundamenten. Op elk van onze kandidaten kan je een huis bouwen. En als we uitvoerende verantwoordelijkheid krijgen dan realiseren we steevast een groot deel van ons programma.

Kijk naar wat Alexander, Maggie, Philippe en Gwendolyn op federaal niveau deden: meer jobs, meer nettoloon, steun voor innovatie en emancipatie.

Kijk naar Guy’s fiscale hervorming in Brussel.

Open Vld is de partij met ambitie voor het goeie leven: fijner werk, meer plezier en minder kosten.

Meer Open Vld is gelijk aan minder gele hesjes. Het is meer dan ooit nodig dat Open Vld in de federale en de regionale overheid blijft.

Er is succes ondanks de leugencampagnes waarin alles wat Open Vld realiseerde in twijfel wordt getrokken: denk maar aan Maggies migratiebeleid of de door ons gerealiseerde voetgangerszone en fietspaden…

Maar er is een oud spreekwoord dat ik altijd indachtig houd: Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel.

Bovendien zijn onze kiezers slimmer dan veel tegenstanders denken.

Wij zorgen voor echte verandering terwijl anderen vaak niet verder geraken dan een gephotoshopt stadsbeeld dat finaal nooit overeenstemt met de realiteit.

Vele partijden hebben de burgers in 2018 bij de neus genomen.

-          Wie had nu ooit gedacht dat de groenen voor dieselbussen kiezen en tegen de metro?
-          Wie had ooit gedacht dat NVA een humanitaire visa zwendel op poten zou zetten? De nieuwe NVA = de Nieuwe Visa Affaire
-          Wie had ooit gedacht dat Open Vld de verkiezingen van okt 2018 zou winnen? In 166 Vlaamse gemeenten gingen we vooruit en in heel wat Brusselse gemeenten eveneens.

Nu begrijp ik waarom de VDAB cursussen tarotkaarten aanbiedt want wie had dat ooit kunnen voorspellen?

Dat fake emo news blijft niet duren. Factfullness komt terug. De pas overleden professor Hans Rosling die een boek schreef over factfullness zal gelijk krijgen: de wereld verbetert dankzij democratie én vrijhandel.

De mens en zijn vernuft zijn niet het probleem maar de oplossing. Los van wat er zich politiek afspeelde in 2018 vertel ik jullie graag het verhaal van Elvira vertellen, die ik ontmoette in de zomer van 2018. Aan sommigen onder jullie heb ik een deel van het verhaal al verteld.

In augustus zat ik op een bankje tegenover de sociale woonblokken op de Papenvest. In het centrum, op een paar honderd meter van hier. Het was in die periode dat het zo warm was, 37 graden. Ik zat tussen de planten en de moestuin naast de supermarkt Okay.

Het duurde geen 5 minuten of iemand stapte op mij af. Een man, ongeveer mijn leeftijd. Hij vroeg of ik als schepen werk voor hem wilde zoeken. Hij zei me dat hij wachtte maar dat er niets kwam. Ik vroeg hem of hij al in de Vlan had gekeken en of bij de handelaars in de buurt was gaan aankloppen?

Hij bekeek me met grote ogen en antwoordde: "Ik heb aan een schepen van de PS gezegd dat ik werk zoek. Hij beloofde me te bellen. Sindsdien wacht ik.’ Ik wilde antwoorden dat wachten niets oplevert, maar net voor ik iets kon zeggen stapte een vrouw op ons af. De man nam ondertussen plaats naast me op het bankje.

‘Dag mevrouw de schepen’, zei ze. En terwijl ze daar stond raapte ze enkele flessendopjes op van de grond. Ze stak die dopjes in haar caddy. Ik vroeg haar wat ze met die dopjes deed. ‘Madame’, zei ze. ‘Ik heb heel mijn leven gewerkt en ik blijf dat doen. Ik ben 80 en ik raap flessendopjes op van de vloer om ze te brengen naar een paar kunstenaars die ze gebruiken voor een kunstwerk. In dezelfde adem wordt het trottoir proper.’

Ik was onder de indruk en vroeg haar of ze in de buurt woonde. ‘Ja, ja, ik woon hier’, zei ze. ‘Ik woon in België sinds de jaren ’50. Ik kom uit Spanje. Ik woon in mijn eigen huis, in dezelfde straat als de burgemeester. Ik, een kuisvrouw. k ben eigenaar van een huis in Brussel dankzij mijn werk en dankzij België.

Meisje, jij bent te jong, zei ze, jij hebt de periode niet gekend waarin alles mogelijk was.’
Ik kreeg opeens heimwee naar een tijd die ik alleen ken van verhalen en postkaarten. De man zonder werk naast me zweeg als vermoord.
‘Maar nu is alles anders’ voegde ze toe.

‘De mensen hier zoeken zelf niet meer, de overheid geeft hen alles en kijk rond wat het resultaat is.’ Ze wees naar een hoop sluikstort naast de sociale woonblokken. Er zijn nochtans veel mensen hier die de tijd hebben om vuil op te kuisen’, zei ze. De man zei niets, stapte stilletjes weg en zei vriendelijk ‘au revoir mesdames’.

‘Hoe heet u mevrouw’ vroeg ik.
‘Elvira’, zei ze
Ik zei haar : ‘Merci, Elvira, Brussel is fier op jou!’
Brussel heeft meer Elviras nodig.
Mensen die werken om hun leven op te tillen.
Mensen die anderen durven te wijzen op hun wangedrag.
Mensen die geloven in hun eigen kunnen.

Elvira heeft altijd in zichzelf geloofd maar vele Brusselaars hebben dit licht nooit gezien. Sommige ouders, de scholen en politici hebben hen jaren wijsgemaakt dat er altijd anderen zijn die je handje vasthouden.

En het ergste is, dat het nog waar is ook. En wat is het resultaat? Armoede!
Wij, liberalen, wij willen vooruitgang. Voor iedereen.

Elvira heeft het Atomium weten bouwen en de landing op de maan. Ze was fier om in België te wonen. In haar jeugd was er geloof in de vooruitgang. Een privaat bedrijf plaatste op mijn initiatief een eerste laadpaal voor elektrische auto’s aan de voet van datzelfde Atomium.

Weet u wat tegenwoordig de reactie is van de socialistische minister van Mobiliteit?
‘Dat is niet eerlijk want De Minister moet de laadpaal zetten’. Wat maakt dat nu uit?

Ik roep hem op om zo snel mogelijk zijn eerste metrostation te openen. Het laatste metrostation is gebouwd in 2003. Dat kwam er nog op initiatief van Hervé Hasquin. Dat is zovele jaren geleden, dat er in deze zaal mensen zijn die dit niet hebben meegemaakt.

Ondertussen kennen we de oorzaak: alleen Open Vld en MR zijn voor de metro. MR zit op gewestniveau al meer dan 20 jaar in de oppositie. Open Vld vecht als een leeuw voor de metro en eindelijk is er één lijn gepland naar Schaarbeek en Evere.

Andere partijen steken voortdurend stokken in de wielen. 15 jaar geleden opende Brussel haar laatste metrostation.

Wel, Open Vld heeft ambitie voor minstens 15 nieuwe metrostations.

Tegelijkertijd roepen die andere partijen om schone lucht en een goed klimaat.
Je moet maar durven.
Dat de scholieren protesteren is normaal.
Geef toe, velen hier aanwezig hebben dat ook gedaan.
Maar, politieke partijen moeten gewoon doen in plaats van te roepen langs de straatkant.

Iedereen wil schone lucht.
Iedereen wil een goed klimaat.
Iedereen wil in een boomrijke wijk wonen.
Maar iedereen wil ook comfort en een goed leven.

Met het wijzende vingertje komen we er niet. Met zonnepanelen, passieve woningen, elektrische auto’s en andere innovatieve oplossingen wel. En kunnen we alstublieft ook een spreken over de sociale vooruitgang in Brussel?

Als het over armoede gaat, dan hoor je quasi niemand. Dan is het stil.
Nochtans leven één op drie kinderen in Brussel in armoede.

Ik hoor alleen liberalen zoals Guy Vanhengel zeggen ‘onderwijs onderwijs onderwijs’ Ik hoor alleen liberalen zoals Charles Michel zeggen ‘jobs jobs jobs’. En dat is het eerlijke antwoord.

In mei 2019 kunnen wij opnieuw het verschil maken. Ik roep alle partijen danook op om onze coalitie voor meer metro te steunen. Ik roep alle partijen op om mee te doen met onze coalitie voor sociale vooruitgang.

Ik roep ze allemaal op om ambitie te tonen voor Brussel.

Terwijl jullie naar dit verhaal luisteren vragen jullie jullie waarschijnlijk af of ik nu kandidaat lijsttrekker ben of niet.
Je zal wel begrijpen waarom ik nog niets in de media heb gezegd.
Het is de partijvoorzitter die met een voorstel gaat komen.
Maar, de basis, de militanten vragen het me voortdurend.

En, ik geef toe dat ik er goesting in heb. Veel vrouwen cijferen zich nog altijd weg omwille van de goede vrede. Dat heb ik ook vaak gedaan.
Maar, gisteren ben in 40 geworden.
De idee om een team van zovele fantastische liberale kandidaten naar de overwinning te leiden geeft me vleugels.

Toen Annemie Neyts in 1981 het gezicht werd van Brussel, was dat erg onverwacht. Iedereen herinnert zich haar mooie gemaquilleerde gezicht op de 20 vierkante meter borden. Met Annemie op kop ging het de liberalen in Brussel voor de wind. Net zoals nu telde Open Vld meerdere schepenen en gemeenteraadsleden.

Guy Vanhengel nam de fakkel succesvol over en Brusselde verder. We hebben in Brusse een traditie van sterke vrouwen en sterke mannen. Deze geslaagde estafette moeten we verderdoen. En elke keer meer ambitie tonen.

Samen met het hele Open Vld team, alle kandidaten en militanten, liberale vrienden en familie, sta ik klaar om de estafette over te nemen. Met een ploeg die ambitie toont en samenhang. Met een ploeg die democratie voortrekt op particratie. Politiek is een ploegsport.

Ik laat het aan de supporters en de coach om te beslissen wanneer mij de estafettestok wordt overhandigd. Maar ik verzeker u, als het zover komt nemen we net zoals de Belgische hockeyploeg geen genoegen met de zilverwinkel. We gaan voor beter dan goud. We gaan voor helder blauw.

Op naar de blauwe golf voor Brussel.
Ook aan u wens ik een jaar boordevol ambitie.
Ambitie voor Brussel.

Danku.

Els Ampe
19 januari 2019