Nieuws

De GGC wordt dankzij de 6e staatshervorming een ware vertegenwoordiger van dé Brusselse Gemeenschap




    Tussenkomst beleidsverklaring VVGCC Els Ampe (Open Vld)
    16 oktober 2014

    De gemeenschappelijke gemeenschapscommissie wordt dankzij de 6e staatshervorming een ware vertegenwoordiger van dé Brusselse Gemeenschap. Open VLD is opgetogen over deze metamorfose.

    Het kleine broertje van de COCOF en de VGC groeit uit tot een echte man. De Brusselse Gemeenschap beschikt nu over meer dan een miljard euro extra en zal net zoals de Vlaamse en Franse Gemeenschap een gemeenschapsbeleid kunnen voeren afgestemd op haar inwoners.

    Het miljard waar ik het net over had zal in grote mate dienen om de kinderbijslag te blijven uit te betalen. Op dit ogenblik zal dat onder dezelfde voorwaarden gebeuren waarop mensen vandaag kinderbijslag ontvangen. In de toekomst is de Brusselse Gemeenschap vrij om te beslissen wat te doen met de kinderbijslag van toekomstoge generaties.

    De Brusselse Gemeenschap krijgt niet alleen extra bevoegdheden, de politiek slaat ook nieuwe richtingen in. Deze regering kiest er duidelijk voor komaf te maken met taboes uit het verleden. Dat is zeker het geval voor inburgeringstrajecten. Open VLD heeft een lange traditie in haar engagement om het principe van de inburgeringstrajecten in te burgeren in de Belgische politiek. Het heeft wat voeten in de aarde gehad. Ettelijke jaren waren nodig om het inzicht te doen rijpen dat een inburgeringstraject geen straf is, maar een kans voor elke nieuwkomer. Wie aan de start van een loopwedstrijd verschijnt met hoge hakken en een minirok zal veel later de eindmeet halen (of misschien niet) dan wie in loopschoenen en sportkledij verschijnt. Open VLD is danook blij dat de inburgeringscursus voor alle nieuwkomers wordt opengesteld. We zijn ook opgetogen over het verplichte karakter van de taalcursussen.

    Dat leren belangrijk is, ook al ben je volwassen, bewijzen de schrijnende cijfers over de gezondheidstoestand van de armere bevolking in Brussel. Wie arm is en laaggeschoold, heeft vaak een slechtere gezondheid. Zo’n vaststelling is een kaakslag voor ons onderwijssysteem. Het bewijst hoe belangrijk opleiding is voor een bevolking. Hun leven hangt er letterlijk van af. Mensen leren om voor zichzelf te zorgen is cruciaal, niet alleen om werk te vinden of goede relaties op te bouwen, maar ook en vooral om de signalen van hun lichaam en dat van hun naasten beter te begrijpen. Veel mensen stellen een tandartsbezoek uit omdat ze krap bij kas zitten maar ook en vooral omdat ze er het nut niet van inzien. Omdat ze niet weten dat de factuur van het uitstel veel hoger zal uitvallen. Terwijl hoger opgeleiden op het internet zitten surfen naar alternatieve methodes voor wat de dokter voorstelt, stellen lager opgeleiden nauwelijks kritische vragen. De uitersten tussen kansarm en kansrijk zijn nergens zo zichtbaar als in de dokterspraktijk. Mensen leren leren en kritisch leren zijn is van levensbelang.

    En over het leven gesproken. In de herfst van hun leven willen veel mensen thuis wonen. Maar, we zien ook dat rusthuizen meer dan ooit populair zijn. Weze het in een andere vorm dan diegenen die in de jaren ‘20 van de vorige eeuw onder het ere-voorzitterschap van Adolph Max het levenslicht zagen.

    Het moderne rust-en verzorgingstehuis combineert het comfort en de privacy van een hotel met de verzorgingsdiensten van een ziekenhuis. Door de enorme vraag zal de overheid hier in de eerste plaats als facilitator moeten optreden, niet zozeer als initiatiefnemer. Er zijn immers genoeg initiatiefnemers op de markt. Het wordt echter zaak hen de nodige vergunningen te bezorgen en bedden toe te kennen. Als we moeten wachten op het in kaart brengen van de noden, het zoeken naar terreinen, het lanceren van een aanbesteding enz. dan zullen we nooit aan de vraag kunnen voldoen.

    Een overheid moet zich flexibel opstellen. Dat geldt evenzeer voor het gebruik van de urgentiediensten door mensen met minder urgente klachten. Laat ons eerlijk zijn: het gebruik van urgentiediensten is ingeburgerd in de Brusselse cultuur. We leven in een stad waarin mensen wonen die afkomstig zijn uit de verschillende windstreken. In veel landen is het normaal om altijd naar de urgentie te stappen. En ondertussen hebben ook degenen die hier al generaties wonen zich dit gebruik eigen gemaakt. Heeft het dan zin veel energie en geld te steken in het zich hiertegen te verzetten? De gewoonte is zo ingeburgerd dat het voor een overheid efficiënter is zich aan de wijzigende gebruiken aan te passen, dan zich overloos en vruchteloos tegen te verzetten. De inwoners veranderen, de gebruiken veranderen, een overheid moet zich flexibel opstellen wil ze gerespecteerd worden.

    Want, wat is overheidsingrijpen? Overheidsingrijpen, dat is wat je met de benen van een bevolking doet. Kan de bevolking vrij stappen of wordt ze aan kettingen gelegd? Overheidsingrijpen betekent niet dat je de grond onder de voeten wegtrekt, het betekent wel dat je een springplank klaar zet voor wie z’n kans wil wagen.

    Open VLD wenst de regering veel succes met de uitbouw van de Brusselse Gemeenschap als springplank voor alle Brusselaars.