Nieuws

11 juli: 'Uit de VGC-cocon komen veelkleurige en meertalige vlinders tevoorschijn'




Op 11 juli 2017 sprak Carla Dejonghe, voorzitter van de Raad van de Vlaamse Gemeenschapscommissie, traditiegetrouw de Vlaamse Brusselaars toe ter gelegenheid van de Vlaamse feestdag. Lees hier de integrale toespraak.

Geachte aanwezigen, 

Ik wil u graag van harte welkom heten op de 11-juli-viering van de Raad van de Vlaamse Gemeenschapscommissie, hier in het hart van onze hoofdstad.

Ik begin met een doordenkertje: Mark Twain zei ooit: “Een goede toespraak heeft een goed begin en een goed slot die liefst zo dicht mogelijk bij elkaar liggen”…

Op de Grote Markt vindt straks het sluitstuk plaats van het feest van de Vlaamse Gemeenschap. De afgelopen weken kon u in het Brussels Gewest al op heel wat plekken terecht voor de verschillende Feesten van de Vlaamse Gemeenschap. Onze gemeenschapscentra lieten zich niet onbetuigd. Hun programma was erg gevarieerd en natuurlijk een  perfecte manier om de zomer in te luiden. Maar ook om even stil te staan bij wat de Nederlandstalige gemeenschap betekent voor Brussel.

De Nederlandstalige gemeenschap in het algemeen en de Vlaamse Gemeenschapscommissie in het bijzonder zijn vandaag stevig verankerd in het Brussels Gewest. Dat zien we niet alleen aan de N-logo's overal in het Brusselse straatbeeld, we merken het ook aan het fenomeen van de  ‘VGC-kinderen’.

VGC-kinderen zijn Brusselaars van uiteenlopende komaf, met uiteenlopende thuistalen en uiteenlopende sociale achtergronden. Ze zijn gepasseerd via Nederlandstalige crèches, kleuterklasjes, lagere en secundaire scholen. Het zijn Brusselaars die daarnaast ook gebruik gemaakt hebben van het enorme VGC-aanbod aan speelpleinen, buitenschoolse opvang, sportclubs en jeugd- en gemeenschapscentra. Op jonge leeftijd kan je velen in de metro of op straat makkelijk herkennen aan hun taaltje. Ze hebben het over hun ‘super sympa juf’ die heel goed ‘néerlandais en rekenen’ kan uitleggen of ils prennent leur ‘boekentas’ et ils vont au ‘speelplaats’.

Dat VGC-wereldje lijkt soms op een cocon. Maar, in een cocon worden rupsen vlinders. De VGC is de cocon waarbinnen een nieuwe Nederlandstalige gemeenschap van Brussel zich ontpopt heeft en zich nog volop aan het ontpoppen is. Uit die cocon komen veelkleurige en meertalige vlinders tevoorschijn. Allemaal jonge Brusselaars die hun eigen weg vinden in onze stad en in de wijdere wereld. En die bovendien vaak ook zeer wereldwijs zijn.

Die VGC-kinderen zijn de beste ambassadeurs van wat de VGC én de Vlaamse Gemeenschap in Brussel realiseren. Ze zijn het levende bewijs van de schitterende resultaten wanneer de Vlaamse gemeenschap zich openstelt naar een zo breed mogelijk deel van de Brusselse bevolking. Zoals het dat de afgelopen decennia in Brussel steeds heeft gedaan. Die inspanningen moeten verder gezet worden, terwijl we ze op hetzelfde ogenblik ook blijvend moeten ‘finetunen’ om nog beter in te spelen op de dagdagelijkse realiteit, die nooit stilstaat.

De Raad van de Vlaamse Gemeenschapscommissie heeft niet stilgezeten en er werd dan ook heel wat werk verricht.

Het is belangrijk om ook niet steeds naar de eigen navel te blijven staren. Zo trok de commissie Welzijn naar Nederland om er rusthuizen voor dementerende bejaarden te gaan bestuderen en ging de commissie Cultuur en Sport het sportbeleid in Marseille bekijken. De commissie Onderwijs reist in oktober naar het Engelse Kent om kennis te maken met hun brede scholen, die ook hier in Brussel de toekomst zijn.

En last but not least, de fractievoorzitters hadden in Suriname ontmoetingen met de Nationale Assemblee, de minister van Onderwijs en heel wat mensen uit het werkveld wat onderwijs, cultuur, welzijn en media betrof. Een fijne uitwisseling met een land waar ook Nederlands wordt gesproken in een meertalige context. Een delegatie van hun parlementairen zal ook naar Brussel komen om hier ons onderwijscentrum, scholen, gemeenschapscentra, bibliotheken en welzijnsvoorzieningen te bezoeken. We kunnen altijd bijleren en van mekaar leren. Zo kwamen we ook in aanraking met een aantal nieuwe woorden waarvan ik u er 2 niet wil onthouden:

-     onze Brusselse regering is broko broko …

-  en gerelateerd aan recepties: een boroman: een ongewenste gast die zonder toegangskaart ergens binnen sluipt.

2017 is het Magrittejaar. 50 jaar geleden overleed deze surrealistische schilder die een groot deel van zijn leven in Brussel woonde. En we zullen het geweten hebben. Niet alleen qua evenementen, ook wat momenteel in de politiek gebeurt lijkt wel surrealistisch. Brussel wordt gegijzeld door schandalen. Maar dit is geen reden om iedereen over dezelfde kam te scheren.

Momenteel is het bijna een schande om politicus te zijn en dat is jammer. Ik kan met de hand op het hart zeggen dat al mijn Nederlandstalige collega’s hier zich uit de naad werken en heel veel tijd en energie in hun job steken. Maar we gaan akkoord: er moet verandering en goed bestuur komen. Laat ons dan ook naar de toekomst kijken en deze crisis aanwenden om tot een nieuwe dynamiek te komen.

Laat ons ook onze rol als Brusselambassadeurs eens te meer opnemen en iedereen blijven overtuigen van de absolute meerwaarde en schoonheid van onze stad.

Ik wens u nog een zeer aangename 11de juli toe. 

Carla DEJONGHE

Voorzitter van de Raad van de Vlaamse Gemeenschapscommissie